(English below)

Na de ASA Epic in 2025 stond ik opnieuw aan de start van een fiets rit van ongeveer 1000 kilometer. Dit keer de Utrecht Ultra. Start op zaterdagavond 23 mei om 18:00 in Utrecht. Eerst richting Zeeland, naar de ferry. Daarna België in, richting Oudenaarde en de Vlaamse kasseien. Vervolgens door de Ardennen, langs plekken als La Roche, Vielsalm, Dinant en Houffalize. Daarna via Limburg terug naar Utrecht.

Ongeveer 1000 kilometer. Rond de 6000 hoogtemeters. En dit keer met één groot verschil: ik wist iets beter waar ik aan begon.

Utrecht naar Vlissingen

De eerste keuze moest al voor de start gemaakt worden. Pak ik de ferry op zondagochtend, of rijd ik 60 à 70 kilometer om om via de weg België in te komen?

Dat omrijden zat me niet lekker. Het voelde als veel extra kilometers aan het begin van een route die al lang genoeg was. De ferry had ook een voordeel: je kon in de eerste nacht nog even rust pakken. Dat kon later nog wel eens van pas komen.

Alleen was de eerste ferry al uitverkocht toen ik maanden eerder wilde boeken. Ik had dus een ticket voor de tweede overtocht, rond kwart voor negen. Tot ik in de laatste week voor de race in een appgroepje zat met iemand die door een blessure niet kon starten. Hij had nog een ticket voor de eerste ferry. Die kon ik overnemen. Ineens had ik toch de boot van 07:48.

Mijn plan was simpel: rustig naar Zeeland rijden, ongeveer 230 kilometer. Niet racen. Niet forceren. Gewoon zorgen dat ik in de buurt van de ferry kwam en daar nog wat slaap kon pakken.

Bij de start in Utrecht was het druk. Rond de 230 deelnemers. Veel mensen, veel fietsen, veel spanning. Mara stond er met haar vriendin. Dat had ik verwacht. Maar ook m’n broertje en zelfs een het hele tennisteam met gasten dat mij kwam uitzwaaien. Die hadden een uitje, maar kwamen toch even langs. Dat had ik niet zien aankomen. Met zelfs een spandoek dat later nog in het dotwatcher-verslag voorbij kwam, met de vraag of ik door al die support harder zou gaan fietsen.

Dat soort dingen blijven toch even hangen. Je doet het toch alleen, maar er zijn toch mensen die speciaal voor jou komen kijken. Dan weet je weer een beetje waar je het voor doet.

Ik voelde meer rust dan bij de ASA Epic. Het weer zag er goed uit. Geen regen. Geen harde wind. Geen kou. En ik had de lessen van de vorige keer meegenomen. Dit keer had ik een slaapzak mee. Ook had ik een ligstuur op mijn fiets gezet, zodat ik mijn handen meer kon laten rusten en af en toe een andere houding kon aannemen. Dat bleek later geen overbodige luxe.

Vanaf de start ging het toch sneller dan gepland. Wind redelijk mee, benen fris, alles nog heel. Dan is het moeilijk om echt rustig te doen. De eerste uren liep het gewoon lekker. Je rijdt tussen andere deelnemers, wordt ingehaald, haalt zelf weer iemand in en ondertussen weet je: iedereen moet straks toch bij die ferry wachten.

Na ongeveer 90 kilometer stopte ik voor een snelle Turkse pizza. Water bijvullen, iets eten en weer door. Daar kwam ik ook een bekende fietsyoutuber Fernwee tegen die de rijders van Ride Out Amsterdam volgde tijdens de race. Die zou ik later nog vaker tegenkomen. Het is grappig hoe zo’n race onderweg steeds kleine verhaallijnen krijgt. Mensen die je vaag of niet kent, maar die telkens weer ergens opduiken.

Daarna reed ik de avond in. Verder richting Zeeland. Toen het donker werd, kwam er een lang stuk over een dijk langs het water. Stil, leeg en bijna magisch. Alleen het geluid van je banden, je adem en af en toe iets in de verte. Het voelde lang, maar tegelijk wist ik: dit is eigenlijk de korte dag. De eerste hobbel. 

In Vlissingen zocht ik het slaapplekje dat ik thuis op Google Maps had bekeken. Een parkeerplaats langs het fietspad, dicht bij de duinen en op ongeveer vier kilometer van de ferry. Er stond ook een dixie. Ik dacht: handig. Uiteindelijk had ik die niet eens nodig.

Ik rolde mijn matje uit, pakte mijn slaapzak en ging liggen. Omdat ik warm was van het fietsen en de avond nog zacht voelde, deed ik niet meteen alle extra lagen aan. Dat bleek iets te optimistisch. Later werd het toch koud. De grond was vochtig en de warmte trok langzaam uit mijn lijf. Dus alsnog laagjes aan.

Het voelde veilig genoeg, maar echt diep slapen lukte niet. Af en toe kwamen er fietsers langs. Vroeg in de ochtend, rond vijf uur, liepen er al mensen over de parkeerplaats richting de duinen. Niet bepaald zachtjes. Uiteindelijk heb ik ongeveer drie uur licht geslapen.

Genoeg om de ferry te halen. Niet genoeg om echt uitgerust te zijn. Maar dat hoort er bij.

De ferry, Vlaanderen en slapen bij de stuwdam

Ik werd iets voor mijn wekker wakker. Mensen liepen over de parkeerplaats en dan ben je meteen alert. Spullen inpakken, slaapzak weg, matje oprollen, fiets klaar. Nog vier kilometer door de duinen richting de ferry.

Onderweg zag ik overal deelnemers liggen. Op bankjes, tegen muurtjes, ergens langs het pad. Dat blijft een apart gezicht. Overdag zijn het renners met een plan. In de nacht zijn het losse hoopjes mens met een fiets ernaast.

Bij de ferry stonden al heel veel deelnemers te wachten. Veel hadden daar geslapen of gerust. Ik was blij dat ik door dat overgenomen ticket toch op de eerste boot kon. Even tandenpoetsen (wat gelijk de laatste keer was), water bijvullen en hopen op koffie. Bij het vertrekpunt deed het koffieapparaat het helaas niet en verder was er nog niks open.

Er werd wat gepraat over de nacht. Waar heb je geslapen? Hoe ging het? Ook werd ik nog kort geïnterviewd door de videograaf van de Utrecht Ultra. Hij vroeg hoe mijn nacht was geweest. Later kwam dat op de socials voorbij. Leuk om terug te zien, vooral omdat je op zo’n moment zelf nog half in de racebubbel zit.

Om kwart voor acht gingen we in een lange fietsfile de ferry op. Tussen gewone reizigers door. Mensen die misschien gewoon naar hun werk moesten en ineens tussen een groep bezwete fietsers stonden die vertelden dat ze duizend kilometer aan het racen waren. Die blikken zijn wel mooi.

Op de boot zette ik mijn fiets vast met een touwtje, zodat hij niet om zou vallen. Daarna even naar de zonsopkomst kijken. Iemand liep direct naar boven en ik dacht: die weet vast waar de koffie is. Dus ik erachteraan. Boven stonden inderdaad de koffieapparaten. Eerste bakje koffie binnen.

Na de overtocht zat er een Jumbo vlak bij de route. Die zou net open zijn. Ik vond het gek dat niet meer mensen daar stopten, want in zo’n race is voorraad alles. Ontbijt, drinken, wat extra spullen voor de dag. Als er een supermarkt zo dicht op de route ligt, pak je die leek mij.

Daarna richting checkpoint 1. Dat lag aan het begin van wat je de hel van Vlaanderen kunt noemen. Bij het checkpoint merkte ik de grote fout in mijn plan: stroom. Ik had één powerbank mee voor alles. Telefoon, Wahoo, lampjes. Als je hotels pakt, is dat prima. Maar als je buiten wil slapen, is één powerbank te weinig.

Dus bij checkpoint 1 moest ik al wachten om bij te laden. Even stroom voor mijn telefoon, mijn Wahoo en de rest. Dat zou later een terugkerend ding worden. Laden, rekenen, hopen dat alles het volhoudt.

Checkpoint 1 was druk. Veel rijders van dezelfde ferry kwamen ongeveer tegelijk aan. Stempel halen, cola drinken, insmeren tegen de zon en weer door.

Daarna kwamen de bekende kasseiklimmen. Taaienberg, Paterberg, Koppenberg. Kasseien zijn op zichzelf al niet fijn, maar bergop met bepakking is het echt lomp. Je stuitert bijna van je fiets. Ik was de hele tijd bang om lek te rijden op een scherp randje. Toch ging het goed. Alles was droog en dat hielp. Ik had verwacht dat ik misschien zou moeten afstappen, maar ik kwam overal fietsend boven.

Niet soepel. Niet snel. Maar wel boven.

Tegen de avond was ik wel klaar met de hitte. Ik had een supermarkt gepland, maar een paar kilometer eerder zag ik ineens een grote gele M. McDonald’s. Dat was lekker. Naar binnen, eten bestellen, flink eten, later nog een ijsje. En vooral weer: laden.

Powerbank, telefoon, lampjes, Wahoo. Alles aan de stroom. Ik heb daar ruim een uur gezeten. Op dat moment voelde het alsof ik tijd zat te verspillen. Je zit daar maar, terwijl je ook zou kunnen fietsen. Maar achteraf was het natuurlijk ook rust. Niet slapen, maar wel van de fiets af. Eten. Koelen. Opladen.

Daarna reed ik de nacht in. Op zoek naar een slaapplek.

Dat zoeken duurde langer dan gehoopt. Eerst kwam ik bij een parkeerplek met campers, maar daar vond ik geen goede plek om van de grond af te liggen. Dus door. Daarna ging de route een heuvelig bos in. Mooi misschien, maar totaal niet handig om te slapen. Uiteindelijk vond ik rond kilometer 465 een plek bij Barrage de la Plate Taille, een grote stuwdam.

Daar lag een dikke stenen rand waar ik mijn matje en slaapzak op kon leggen. Dit keer deed ik meteen alle lagen aan. Geen fout zoals bij Vlissingen. Er was eerst nog veel herrie, maar toen ik rond drie of vier uur wakker werd, was het stil. Alleen af en toe mensen die langsliepen.

Ik werd weer voor mijn wekker wakker. Maar ik voelde me oké.

Dus pakte ik mijn spullen in en reed verder.

Ardennen, peptalks en de loungebank in Limburg

Vanaf de stuwdam reed ik verder richting checkpoint 2 bij Hermeton-sur-Meuse, rond kilometer 515. Ik kwam daar rond zeven uur in de ochtend aan. De omgeving in België was mooi, zeker met de zonsopkomst erbij. Het voelde alsof de race langzaam een ander karakter kreeg. Minder ferry, minder Vlaanderen, meer Ardennen. Meer klimmen. Meer lege mooie groene velden en natuur.

Onderweg kwam ik steeds dezelfde deelnemer tegen: Huub. We reden niet samen, maar kruisten elkaar telkens. Elke keer even een praatje. Hoe gaat het? Waar geslapen? Wat komt er zo aan? In zo’n race is dat genoeg. Je hoeft geen hele gesprekken te voeren om toch een soort band te voelen.

Vlak voor checkpoint 2 zat een steile gravelklim. Ik moest lopen. Huub kwam voorbij, nog op de fiets. Dat vond ik knap. Zelf merkte ik die dag dat lopen soms minder energie kost dan blijven forceren op de fiets. Als je op zo’n steile klim alles uit je benen trekt, betaal je daar later voor.

Bij checkpoint 2 zaten aardige vrijwilligers. Ik bleef er misschien een kwartier. Alles gelijk weer aan het stroom, water bijvullen, koekje eten. Huub vroeg of ik wist hoeveelste we ongeveer lagen. Bij checkpoint 1 was ik 74e geweest. Ik gokte dat we ergens rond plek 60 of 70 zaten. Dat bleek aardig te kloppen. Prima, maar de race was nog lang.

Na checkpoint 2 ging het weer flink de bergen in. Richting La Roche-en-Ardenne. Die omgeving kende ik al van vakanties en van het filmen van de Borderline700 Ultra. Dat maakte het leuk, maar niet makkelijker. In La Roche stopte ik bij een supermarkt. Daar kwam ik Nederlanders tegen die meteen zeiden: “Utrecht Ultra, veel plezier!” Dat soort korte aanspraak helpt. Even ben je niet alleen met je fiets en je route.

Daarna kwam de Col de Haussire. Een lange, zware klim. De langste van de route. Ik deed er lang over, maar kon hem fietsend omhoog. Het laatste stuk was weer gravel, dus opnieuw spannend voor de banden. Boven had ik nog een blikje cola in mijn zak. Ik stopte even om die op te drinken.

En natuurlijk kwam Huub weer aan.

Hij zag mij wat drinken en stopte ook. We praatten weer even. Het was grappig hoe hij op het vlakke sneller was en ik op sommige klimmetjes weer wat dichterbij kwam. We reden hele andere eigen routes en toch kwamen we steeds weer bij elkaar uit. Daar sta je dan, ergens ver van huis, met een fiets vol tassen en hetzelfde rare doel. Dat maakt zo’n gesprek makkelijk.

Daarna kon ik door richting checkpoint 3 in Nadrin, rond kilometer 600. Daar stonden weer vrijwilligers met een tent en stoelen. En opnieuw: kabels uit de tas, alles laden, drinken, zitten.

Door de hitte en doordat ik mensen hoorde praten over slapen en stoppen, begon ik ook te denken aan een hotel. Niet direct, maar ergens richting Francorchamps. Even uit de hitte, alles opladen, slapen en dan ’s nachts verder. Het leek op dat moment logisch.

Ik vond iets op Booking en belde. Alleen spraken ze Frans en geen Engels. We probeerden het even, maar kwamen er niet uit. Ze zeiden dat ik een berichtje kon sturen, dan konden ze het vertalen. Daar had ik op dat moment geen zin in. Ik wist toch niet precies hoe laat ik ergens zou zijn, welke klimmen nog kwamen en hoe hard ik nog zou gaan. Dus ik liet het los.

Achteraf was dat goed.

Na Nadrin kwam Houffalize. Daar zat weer een zware klim in. Eentje waarvan ik wist: straks eindigt het verplichte parcours en mijn eigen route richting Limburg gaat hier gewoon weer naar beneden. Dan voelt zo’n klim extra stom. Ook hier was het lopen geblazen. Boven at ik wat en maakte ik een praatje met een andere deelnemer. De afdaling daarna was steil en spannend. Echt zo’n weg waar je continu in je remmen hangt en hoopt dat alles blijft doen wat het moet doen.

Daarna stopte ik bij een nightshop, een bekende onder de deelnemers, direct langs de route was er namelijk niet veel, behalve deze. Eten en drinken halen, door.

Rond zes uur ’s avonds was het nog steeds heet. Ik was er klaar mee. Net voor Vielsalm dacht ik: hier pak ik een hotel. Uit de hitte. Laden. Slapen. Vannacht wel weer verder. Ik had al iets gevonden op mijn telefoon. Nog een paar kilometer. Ik wilde erheen fietsen en als ik onderweg een beter slaaplekje zou zien, kon dat ook nog.

En toen kwam Huub weer achterop.

Hij zag me staan, remde en vroeg wat ik aan het doen was. Ik vertelde dat ik een hotel wilde pakken. Hij rekende het even anders voor. Als ik nu stopte, moest ik morgen nog een enorme afstand naar huis. Dan zou ik vandaag een paar uur hitte vermijden, maar morgen juist veel meer uren in de zon moeten rijden. Zijn plan was simpeler: nu nog even door, dan maak je morgen de afstand naar Utrecht overzichtelijk.

Hij had gelijk.

En het werkte ook als peptalk. Niet groots, niet zwaar. Gewoon iemand die even nuchter naar je situatie kijkt als jij zelf in een dip zit. We gingen samen wat eten. Dürüm op een bankje. Even niet praten over de race, maar gewoon over het leven. Daarna ging ik door, op zoek naar een powernap-plek.

Ik vond een houten hokje en sliep ongeveer een half uur. Toen ik wakker werd, voelde ik me beter. Niet fris, maar weer mens. Net toen ik wilde vertrekken, kwam Huub weer langs. Hij had wat zitten klooien met zijn route. We reden nog even samen op, tot het tempo door klimmen of dalen weer uit elkaar liep.

Ik was hem wel dankbaar. Door dat moment reed ik uiteindelijk nog ongeveer zes uur door de nacht in, tot in Zuid-Limburg. Als ik dat hotel had gepakt, was de laatste dag waarschijnlijk veel zwaarder geworden of zelfs niet te doen en had ik nog een keer ergens moeten overnachten.

In Limburg zocht ik een slaapplek. Het liefst van de grond af. Bankjes, afdakjes, iets. In m’n eigen Navelo appje had ik hier al een ‘shelter’ opgeslagen, dat moest hier ergens in de buurt zitten. Maar na een steil kort klimmetje kwam ik boven en had ik geen snelheid meer. Daardoor keek ik even goed om me heen. Daar zag ik een restaurant met een overdekt terras.

Ik dacht: daar liggen vast al meer rijders.

Maar er lag niemand.

Er stond een grote loungebank met een soort matras en wollen dekentjes. Bij Giraffe Lodge, rond kilometer 730. Ik zette mijn fiets neer, duwde wat Pringles naar binnen en ging onder die dekentjes liggen. Ik hoefde bijna niks uit te pakken. Dat voelde als pure luxe.

Alleen moest ik goed nadenken over stroom. Als ik mijn lamp of telefoon aan de powerbank zou hangen en in slaap zou vallen, kon die powerbank weer leeg zijn. Dus ik laadde alleen mijn telefoon kort op en haalde hem er daarna af.

Daarna sliep ik goed. Op een overdekt terras, onder dekentjes, ergens in Limburg. Precies goed.

Jagen op de top 50?

Ook in Limburg werd ik weer voor mijn wekker wakker. Dit keer door een Duitse deelnemer die het terras opliep. Met fietsschoenen, fiets en bepakking kun je gewoon niet stil zijn. Hij wilde op een bank zonder matras gaan liggen, omdat ik de enige goede plek had.

Ik was toch al wakker en voelde me klaar om te gaan. Dus ik bood hem mijn plek aan. Daar maakte hij graag gebruik van. Ik pakte mijn spullen en ging weer door.

Voor vertrek keek ik op de GPS-tracker. Hoe ver nog? Hoeveel had ik al gehad? En toen zag ik bij mijn naam staan dat ik rond plek 56 lag.

Dat deed iets.

Top 50 werd ineens een doel. Niet omdat ik daar vooraf echt mee bezig was, maar als je daar na 730 kilometer staat en je ziet dat het kan, dan gaat er toch een knop om. Nog ongeveer 250 kilometer naar Utrecht. Nog één dag.

Eerst door Limburg. Gelukkig niet over de zwaarste klimmetjes, maar heuvelachtig bleef het. In een afdaling viel ineens mijn voorlamp uit. Precies op een recht stuk, gelukkig. Ik kon remmen, mijn reservelamp pakken en weer zicht maken. In het donker is zoiets meteen serieus. Je ziet bijna niks en zonder licht ben je nergens.

Dat gold ook voor mijn Wahoo. Die stond vaak onder de 10 procent. Zonder route zou ik helemaal nergens zijn. Dus naast eten, drinken en fietsen was er steeds die batterijstress. Waar kan ik laden? Hoe lang red ik dit nog?

Toen zag ik, nog in het donker, een bordje ‘camping’. Dat leek de beste kans op water en stroom. Ik reed het terrein op terwijl iedereen nog sliep. In het wc-gebouw laadde ik een kwartiertje, vulde water bij, at wat en ging weer verder.

Vanuit Limburg gingen we weer een lang stuk terug België in, langs een kanaal. Mooi, maar ook saai. En vooral leeg. Geen supermarkten, geen bakkerijtjes, geen laadpunten. Wel een vervelend gravelstuk waar ik opnieuw bang was voor mijn banden. Maar weer ging het goed.

Na dat kanaal Alles deed inmiddels pijn. Zitvlak, handen en vooral mijn voeten. Dat had ik bij lange ritten nog niet zo gehad. Waarschijnlijk door hitte, sokken, schoenen en wrijving. Het brandde als een gek. Elk contactpunt met de fiets liet zich voelen.

Onderweg at ik een halve bus Pringles als ontbijt. Niet ideaal, maar op dat moment gewoon brandstof.

Ik bleef zoeken naar een supermarkt of iets met normaal eten, maar er kwam niks. Uiteindelijk reed ik langs een bijzonder gebouw. Ik keek achterom en zag een terras waar mensen koffie dronken. Misschien kon ik daar iets eten en laden.

Ik liep naar binnen met twee volle handen: bidons, kabels, spullen. Ik legde alles op de toonbank en wilde meteen bestellen. Koffie, iets van gebak, stroompuntje. Tempo erin aub.

Maar de jongen bij de ingang keek wat in de war. Toen pas zag ik waar ik was beland: een soort zorgerestaurant. Een plek waar alles juist rustig en in een vaste volgorde ging. Mijn binnenkomst paste daar totaal niet bij.

De begeleidster vroeg vriendelijk of ik even rustig wilde gaan zitten, op de kaart wilde kijken en daarna kon bestellen. Dat was eigenlijk precies wat ik nodig had. Even normaal doen. Even zitten. En ondertussen kon ik beter laden dan wanneer ik gehaast was gebleven.

Daarna weer door. Nog steeds op zoek naar voorraad. Eerst vond ik een softijsapparaat. Die heb ik gebruikt alsof het een checkpoint was. Softijs erin, verkoeling, door. Pas veel later kwam er een tankstation. Toen had ik weinig honger, dus ik besloot vooral drinken mee te nemen en mijn laatste gelletjes op te maken. Niet omdat ik er trek in had, maar omdat ze energie gaven en ik ze toch bij me had.

Die dag kwam ik van de deelnemers eigenlijk alleen Huub nog een keer tegen. Kort praatje, maar op het vlakke ging hij harder en reed hij weg. Daarna zag ik hem niet meer. Verder reed ik vooral alleen. Maar wel met enige haast in mijn hoofd. Misschien kan ik nog iemand inhalen. Misschien haal ik die top 50. Misschien verlies ik juist plekken als ik stop. 

Richting Nieuwegein kwam ik weer op wegen die bekend voelden van de start. Dat helpt, maar die laatste kilometers duren altijd veel te lang. Ik was kapot. Alles deed pijn. Ik bleef verzitten, staan, weer zitten, weer draaien. Gewoon blijven trappen.

Ik werd niet meer ingehaald.

Uiteindelijk haalde ik de finish in 69 uur en 22 minuten. Onder de 70 uur! En toen hoorde ik dat ik 47e was bij de solo-rijders.

Daar was ik echt even stil van. Ik had gehoopt goed te rijden, maar dit had ik niet per se verwacht. Kort na mij kwamen er nog vijf tot zeven rijders binnen. Dus dat door blijven rijden, dat jagen, dat niet te lang stoppen: het had echt wel uitgemaakt.

Mijn ouders kwamen twee minuten na mijn finish aanrennen. Ik was sneller dan ze dachten. Later hoorde ik dat anderen ook hadden willen komen kijken, maar mijn schema bleek te snel om met werk te combineren.

Dat is ook een ultra. Je doet het alleen. Je rijdt alleen. Soms finish je ook bijna alleen. Maar dat maakt het niet minder.

Ik zat daar nog even. 0.0 biertje erbij. Lijf op. Hoofd vol.

Utrecht Ultra. 69 uur en 22 minuten.

Van Utrecht naar Zeeland. Over de ferry. Door Vlaanderen. Over kasseien. Door de Ardennen. Langs de hitte, de slaap, de stroomstress, het Pringles ontbijt, de pijn en de hoognodige peptalk van Huub.

En uiteindelijk terug naar Utrecht.

---

How I rode my second ultra in under 70 hours

After the ASA Epic in 2025, I found myself on the start line of another 1000-kilometre bike race.

This time it was Utrecht Ultra.

The route started in Utrecht on Saturday evening at 6:00 PM. From there, we rode towards Zeeland, took the ferry into Belgium, crossed the Flemish cobbled climbs, moved through the Ardennes, passed places like La Roche, Vielsalm, Dinant and Houffalize and then returned to Utrecht via Limburg.

Around 1000 kilometres. Roughly 6000 metres of climbing.

And this time, there was one big difference: I had a slightly better idea of what I was getting myself into.

Utrecht to Vlissingen

The first choice had to be made before the race even started.

Should I take the ferry on Sunday morning, or ride an extra 60 to 70 kilometres to get into Belgium by road?

That detour never really felt like an option. It was a lot of extra distance at the start of a route that was already long enough. The ferry also had one clear benefit: it gave me a reason to take some rest during the first night. And in an ultra, that can matter later.

The only problem was that the first ferry had already sold out when I tried to book it months earlier. I had a ticket for the second crossing, around 8:45 AM. Then, in the final week before the race, someone in a group chat said he couldn’t start because of an injury. He had a ticket for the first ferry and offered it to me.

Just like that, I had a ticket for the 7:48 AM crossing.

My plan was simple: ride calmly towards Zeeland, about 230 kilometres, find a place to sleep close to the ferry and avoid wasting energy too early.

The start in Utrecht was busy. Around 230 riders, bikes everywhere, bags, lights and that nervous pre-race energy. Mara was there with her friend, which I expected. But my brother was there too and even a whole group from tennis came to wave me off. They had a day out together, but still made time to come by. I didn’t see that coming.

There was even a banner that later appeared in the dotwatcher report, asking if all that support would make me ride faster.

Those moments stay with you. You ride the race alone, but when people show up for you like that, it gives the whole thing a little more meaning.

I felt calmer than I had at the ASA Epic. The weather looked good. No rain, no strong wind, no cold. I had also learned from the previous race. This time I brought a sleeping bag and I had added aero bars to my bike, so I could rest my hands and change position more often. That turned out to be a very good decision.

From the start, things went faster than planned. The wind was fairly kind, my legs were fresh and nothing hurt yet. It’s hard to ride slowly when everything still feels good.

After about 90 kilometres, I stopped for a quick Turkish pizza. Water refill, food and back on the bike. There I also ran into Fernwee, a cycling YouTuber who was following the Ride Out Amsterdam riders during the race. I would see him again a few times later. That’s one of the funny things about an ultra: small storylines keep appearing. People you barely know suddenly become familiar faces.

Then I rode into the evening, further towards Zeeland.

When it got dark, I ended up on a long stretch over a dike along the water. Quiet, empty and almost magical. Just the sound of my tyres, my breathing and something far away in the distance every now and then.

It felt long, but at the same time I knew: this was actually the short day. The first step. Get to the ferry, sleep a little and continue.

In Vlissingen, I looked for the sleeping spot I had found earlier on Google Maps. A small parking area next to the cycle path, close to the dunes and about four kilometres from the ferry. There was even a portable toilet nearby. I thought that might be useful, but in the end I didn’t really need it.

I rolled out my sleeping mat, got into my sleeping bag and lay down.

Because I was still warm from riding and the evening felt mild, I didn’t put on all my extra layers straight away. That was a little too optimistic. Later it got cold. The ground was damp and the warmth slowly disappeared from my body. So I ended up putting on more layers after all.

The place felt safe enough, but I didn’t sleep deeply. Cyclists passed by now and then. Early in the morning, around five, people were already walking across the parking area towards the dunes. Not quietly.

In the end, I got about three hours of light sleep.

Enough to make the ferry. Not enough to feel rested.

But that’s part of it.

The ferry, Flanders and sleeping at the dam

I woke up just before my alarm. People were walking across the parking area, and when you’re sleeping outside, that wakes you up immediately.

Pack the sleeping bag. Roll up the mat. Get the bike ready.

Four more kilometres through the dunes towards the ferry.

On the way there, I saw riders sleeping everywhere. On benches, against walls, next to the path. It’s a strange sight. During the day, they are racers with a plan. At night, they are just little piles of human being with a bike next to them.

At the ferry, a lot of riders were already waiting. Many had slept or rested there. I was happy I had managed to get a ticket for the first crossing. I brushed my teeth, which turned out to be the last time during the race, refilled my water and hoped for coffee.

The coffee machine at the departure area didn’t work. Nothing else was open either.

People talked about the night. Where did you sleep? How did it go? How cold was it? I was also briefly interviewed by the Utrecht Ultra videographer, who asked me about my night. That later appeared on social media. Nice to see afterwards, because at that moment you’re still half inside the race bubble.

At 7:45, we rolled onto the ferry in a long line of bikes, mixed with regular passengers. People who may have just been going to work suddenly found themselves between a group of sweaty cyclists telling them they were racing 1000 kilometres.

Their faces were pretty good.

On the boat, I tied my bike down with a small cord so it wouldn’t fall over. Then I watched the sunrise. I saw someone walk straight upstairs and thought: he probably knows where the coffee is.

So I followed him.

And yes. Coffee machines.

First coffee of the day.

After the crossing, there was a Jumbo supermarket right next to the route. It had just opened. I was surprised not more riders stopped there, because in a race like this, resupply is everything. Breakfast, drinks, food for later. If there’s a supermarket right on the route, you take it.

Then I rode towards checkpoint 1.

That checkpoint was basically at the start of the Flemish cobbled climbs. And that’s where I discovered the first big flaw in my plan: power.

I had brought one power bank for everything. Phone, Wahoo, lights. If you sleep in hotels, that might be fine. But if you want to sleep outside, one power bank is not enough.

So from checkpoint 1 onwards, charging became part of the race. Cables out of the bag. Everything plugged in. Then hoping it would be enough for the next few hours.

Checkpoint 1 was busy. Many riders from the same ferry arrived around the same time. Stamp, cola, sunscreen and back on the road.

Then came the cobbled climbs.

Taaienberg. Paterberg. Koppenberg.

Cobblestones are never nice, but riding them uphill with bags on your bike is just brutal. The whole bike bounces underneath you. I was constantly afraid of hitting a sharp edge and getting a flat. But somehow, everything stayed intact.

It was dry, and that helped. I had expected I might need to get off and walk, but I made it up every climb on the bike.

Not smoothly. Not quickly.

But I got up.

By the evening, I was done with the heat. I had planned to stop at a supermarket, but a few kilometres before that, I saw a big yellow M.

McDonald’s.

That was exactly what I needed.

Food, drinks, ice cream and most of all: power outlets.

I spent more than an hour there. At the time, it felt like I was wasting time. Sitting inside while I could be riding. But looking back, it was also rest. Not sleep, but time off the bike. Food. Cooling down. Charging everything.

Then I rode into the night, looking for somewhere to sleep.

That took longer than I hoped. First I found a parking area with campers, but there wasn’t a good place to sleep off the ground. So I kept going. Then the route went into a hilly forest. Nice perhaps, but not exactly where you want to sleep.

Eventually, around kilometre 465, I found a spot at Barrage de la Plate Taille, a large dam.

There was a thick stone ledge where I could roll out my mat and sleeping bag. This time, I immediately put on all my layers. No repeat of Vlissingen.

There was still quite a bit of noise at first, but when I woke up around three or four in the morning, it was quiet. Only the occasional person walking past.

I woke up before my alarm again.

But I felt okay.

So I packed my things and kept going.

The Ardennes, pep talks and the lounge bench in Limburg

From the dam, I rode towards checkpoint 2 at Hermeton-sur-Meuse, around kilometre 515. I arrived there at about seven in the morning.

The area in Belgium was beautiful, especially with the sunrise. The race slowly started to feel different. Less ferry, less Flanders, more Ardennes. More climbing. More empty green fields and quiet roads.

On the way, I kept running into the same rider: Huub.

We weren’t riding together, but our paths kept crossing. Every time, a short chat. How are you doing? Where did you sleep? What’s coming up next?

In a race like this, that’s enough. You don’t need long conversations to feel a connection.

Just before checkpoint 2, there was a steep gravel climb. I had to walk. Huub rode past me, still on the bike. Impressive. But I also started to realise that sometimes walking is smarter. If you destroy your legs on one climb, you pay for it later.

At checkpoint 2, the volunteers were very kind. I stayed for maybe fifteen minutes. Everything back on the charger, water refilled, a quick cookie.

Huub asked if I knew roughly where we were in the ranking. At checkpoint 1 I had been 74th. I guessed we were somewhere around 60th or 70th. That turned out to be fairly accurate.

Fine. But the race was still long.

After checkpoint 2, the climbs continued towards La Roche-en-Ardenne. I knew that area from holidays and from filming the Borderline700 Ultra. That made it nice, but not easier.

In La Roche, I stopped at a supermarket. A few Dutch people immediately said: “Utrecht Ultra, good luck!” Small moments like that help. For a moment, you’re not just alone with your bike and your route.

Then came the Col de Haussire.

A long, heavy climb. The longest of the route. It took me a long time, but I managed to ride all the way up. The final part was gravel again, which made me nervous about the tyres, but once again, everything held up.

At the top, I had a can of cola in my pocket. I stopped to drink it.

And of course, Huub appeared again.

He saw me drinking and stopped too. We talked for a bit. It was funny how he was faster on the flat sections, while I sometimes came back on the climbs. We were riding different self-made routes, but somehow kept ending up in the same places.

There you are, far from home, two bikes full of bags and the same strange goal.

That makes conversation easy.

After that, I moved on towards checkpoint 3 in Nandrin, around kilometre 600. There were volunteers again, a tent, chairs and another chance to charge everything.

By then, the heat was getting to me. I heard people talking about stopping and sleeping, and I started thinking about a hotel as well. Not immediately, but somewhere towards Francorchamps. Get out of the heat, charge everything, sleep and ride again during the night.

It seemed logical at the time.

I found something on Booking and called. But they only spoke French, no English. We tried for a moment but didn’t get very far. They said I could send a message and they would translate it.

I didn’t feel like dealing with that. I didn’t know when I would arrive, what climbs were still coming or how fast I would be. So I let it go.

Looking back, that was a good thing.

After Nandrin came Houffalize. There was another heavy climb. One of those climbs that feels extra annoying because you know your own route will soon take you back down again. So up you go, only to lose it all later.

I walked again.

At the top, I ate something and spoke briefly with another rider. The descent afterwards was steep and sketchy. One of those roads where you’re constantly on the brakes, hoping everything keeps doing what it should.

After that, I stopped at a night shop. It was well known among the riders, because there wasn’t much else directly on the route. Food, drinks and onward.

Around six in the evening, it was still hot. I was done.

Just before Vielsalm, I thought: I’m getting a hotel. Out of the heat. Sleep. Charge everything. Continue tonight.

I had already found something on my phone. Just a few kilometres away.

And then Huub came up from behind again.

He saw me standing there, stopped and asked what I was doing. I told him my plan. He looked at it differently. If I stopped now, tomorrow would be too long. I would avoid a few hours of heat today, but pay for it with many more hours in the sun the next day.

His plan was simpler: keep going now and make tomorrow’s ride to Utrecht manageable.

He was right.

It also worked as a pep talk. Not in a dramatic way. Just someone looking at the situation clearly while I was in a dip.

We went for food together. Dürüm on a bench. For a moment we didn’t just talk about the race, but about life.

Then I went looking for a powernap spot.

I found a small wooden shelter and slept for about half an hour. When I woke up, I felt better. Not fresh, but human again.

Just as I was about to leave, Huub came past again. He had been messing around with his route. We rode together for a short while until the terrain split our pace again.

I was grateful for that moment. Because of that, I managed to ride another six hours into the night, all the way to South Limburg. If I had taken that hotel, the final day would probably have been much harder, maybe even too much to do in one go.

In Limburg, I started looking for a place to sleep. Preferably off the ground. Benches, shelters, anything. I had already saved a shelter nearby in my own Navelo app, so I knew something should be around.

Then, after a short steep climb, I reached the top with almost no speed left. Because of that, I looked around properly. And there it was: a restaurant with a covered terrace.

I thought there would probably be riders sleeping there already.

But there was nobody.

There was a large lounge bench with something almost like a mattress and a few wool blankets. This was at Giraffe Lodge, around kilometre 730.

I parked my bike, pushed some Pringles into my mouth and lay down under the blankets. I barely had to unpack anything.

It felt like luxury.

Not because it was fancy, but because it was exactly what I needed.

I had to think carefully about power. If I connected my lamp or phone to the power bank and fell asleep, the power bank could be empty by morning. So I only charged my phone briefly, then unplugged it again.

After that, I slept well.

On a covered terrace, under blankets, somewhere in Limburg.

Perfect.

Chasing the top 50

In Limburg, I woke up before my alarm again. This time because a German rider walked onto the terrace. With cycling shoes, a bike and bags, you simply can’t be quiet. He wanted to lie down on a bench without a mattress, because I had the only good spot.

I was already awake and ready to go, so I offered him my place. He gladly took it.

I packed my things and left.

Before riding off, I checked the GPS tracker. How far had I gone? How far still to go? And then I saw my position.

Around 56th.

That did something.

Suddenly, top 50 became a goal. Not because I had planned it before the race, but when you’re standing there after 730 kilometres and you see that it might be possible, something switches on.

About 250 kilometres left to Utrecht.

First through Limburg. Luckily not over the hardest climbs, but still rolling. On one descent, my front light suddenly went out. Luckily it happened on a straight section. I could brake, grab my backup light and get some vision back. In the dark, something like that immediately matters. Without light, you’re nowhere.

The same was true for my Wahoo. It was often below 10 percent battery. Without the route, I would be completely lost. So alongside eating, drinking and riding, there was constant battery stress. Where can I charge? How long will this last?

Then, still in the dark, I saw a sign for a campsite.

That looked like the best chance for water and power. I rode onto the site while everyone was still asleep. In the toilet block, I charged for fifteen minutes, refilled my water, ate something and continued.

From Limburg, the route went back into Belgium for a long stretch along a canal. It was beautiful, but also a bit boring. And empty. No supermarkets, no bakeries, no charging points. There was also an annoying gravel section that made me worry about my tyres again. But again, everything survived.

By now, everything hurt. My seat, my hands and especially my feet. I hadn’t experienced that kind of foot pain in a long ride before. Probably the heat, socks, shoes and friction. It burned like crazy. Every contact point with the bike made itself known.

At some point, I ate half a tube of Pringles for breakfast.

Not ideal. But at that moment, it was fuel.

I kept looking for a supermarket or somewhere with real food, but nothing came. Eventually, I passed a strange building and looked back. There was a terrace, and people were drinking coffee.

Maybe I could eat something there and charge.

I walked inside with both hands full: bottles, cables, gear. I put everything on the counter and wanted to order immediately. Coffee, something sweet, a power socket. Let’s keep moving.

But the guy at the entrance looked confused.

Only then did I realise where I had arrived: some kind of care restaurant. A place where everything worked calmly and in a clear order. My chaotic entrance did not fit that at all.

A woman kindly asked if I could sit down, look at the menu and then order.

That was probably exactly what I needed.

Just sit. Act normal for a moment. And while I sat there, I could charge better than if I had rushed in and out.

After that, I kept going. Still looking for supplies. First I found a soft serve ice cream machine. I used it like it was a checkpoint. Ice cream in, cool down, move on.

Much later, I finally found a petrol station. I wasn’t very hungry anymore, so I mainly bought drinks and decided to finish my last gels. Not because I wanted them, but because they still had energy in them.

That day, Huub was pretty much the only rider I saw again. We had a short chat, but on the flat he was faster and rode away. I didn’t see him again after that.

From then on, I mostly rode alone. But with a kind of urgency in my head. Maybe I can still catch someone. Maybe I can make the top 50. Maybe I’ll lose places if I stop.

Towards Nieuwegein, the roads started to feel familiar again. That helps, but the final kilometres always take too long.

I was empty. Everything hurt. I kept shifting position: sitting, standing, sitting again, turning, moving, trying anything.

Just keep pedalling.

I wasn’t passed again.

I reached the finish in 69 hours and 22 minutes.

Under 70 hours.

And then I heard I was 47th among the solo riders.

That left me quiet for a moment. I had hoped to ride well, but I hadn’t really expected that. Shortly after me, another five to seven riders came in. So all that pushing, the not stopping too long, the final chase – it really had made a difference.

My parents arrived running two minutes after I finished. I had been faster than they expected. Later I heard that others had wanted to come too, but my schedule had become too fast to combine with work.

That is also ultra cycling.

You do it alone. You ride alone. Sometimes you almost finish alone.

But that doesn’t make it any less.

I sat there for a while. A 0.0 beer. Body empty. Head full.

Utrecht Ultra.

69 hours and 22 minutes.

From Utrecht to Zeeland. Over the ferry. Through Flanders. Over cobbles. Through the Ardennes. Past heat, sleep, battery stress, a Pringles breakfast, pain and a much-needed pep talk from Huub.

And finally, back to Utrecht.